Από την κούνια φαινόταν πόσο μου άρεσε να χορεύω. Κυριολεκτώ, χόρευα μέσα στην κούνια, με το που άρχισα να στέκομαι. Και επειδή μεγαλώνοντας όπου έβρισκα χώρο ή ωραίο πάτωμα χόρευα, οι γονείς μου με έγραψαν στη Σχολή Χορού στα 4 μου με την ελπίδα να ηρεμήσω (αλλά πού). Ερωτεύτηκα το μπαλέτο και του ήμουν πιστή για πολλά χρόνια. Μετά ηρθαν τα φροντιστήρια και το μπαλέτο έφυγε. Ο καιρός πέρασε, καταπιάστηκα με πολλά άλλα πράγματα αλλά η αγάπη μου για το χορό σταθερή. Το 1999 άκουσα για πρώτη φορά αργεντίνικα tangos από ένα cd που χάριζε ένα περιοδικό. Μου άρεσε η μουσική και ήθελα να μαθω να τη χορεύω. Βέβαια κάτι τέτοιο φάνταζε πολύυυ μακρινό. Ήρθε όμως το πλήρωμα του χρόνου... Σωτήριον έτος 2004: Ολυμπιακοί Αγώνες κι εγώ που μονίμως ψαχνομαι κλείνω δουλειές στην Αθήνα. Περιχαρής κατεβαίνω στην πρωτεύουσα για 1 μηνα περίπου. Έχω μόλις αφήσει μια σχέση πίσω μου, οι δουλειές δεν πάνε όσο καλά περίμενα, όλοι οι εξ Αθηνών φίλοι μου λείπουν, κι εγώ γενικά δεν ειμαι στα καλύτερά μου. Ευτυχώς η Αθήνα είναι! Συναυλίες παντού, εκθέσεις, κόσμος πάνω- κάτω. Ένα από τα μοναχικά βράδυα, παίρνω τον Ηλεκτρικό για την Κηφισιά οπου είναι τα εγκαίνια μιας έκθεσης ζωγραφικής. Κατά διαβολική σύμπτωση μάλιστα συναντώ εκεί το Δημήτρη Μηλιώτη ένα παλιό φίλο, ζωγράφο με τον οποίο έχουμε να ειδωθούμε χρόνια. Απίστευτο! Αυτό όμως δεν ήταν παρά η αρχή μιας σειράς θαυμάτων. Με αφορμή τα εγκαίνια της έκθεσης είχε tango show, θα χόρευε ένα ζευγάρι από μια Σχολή. Περίμενα με ανυπομονησία και μεγάλη περιέργεια να δω επιτέλους αργεντίνικο tango. Κάποια στιγμή τα φώτα έσβησαν... και εγένετο tango! Θυμάμαι μόνο σκόρπιες εικόνες από αυτό το μαγικό θέαμα που είδα και τη συγκινησιακή τρικυμία που με συνεπήρε. Σαν να έβλεπα το ζευγάρι να χορεύει σε slow motion. Τότε έγινε το κλικ. Ήξερα πως αυτό το χορό θα τον χόρευα. Ακόμα κι αν χρειαζόταν να πάω στην Αργεντινή για να το κάνω, θα μάθαινα tango και αυτή η σκέψη κυρίευσε μεμιάς κάθε σημείο της ύπαρξής μου, κάθε νευρώνα, κάθε κύτταρο, κάθε ριβόσωμα. Πρέπει να έμεινα κάμποση ώρα ακίνητη με απλανές μαγεμένο βλέμμα μετά το τέλος του show. (Πρέπει να πω πως από εκείνη τη μέρα και ο Δημήτρης άρχισε να ζωγραφίζει tango συνθέσεις!) Επιστρέφοντας στην Κέρκυρα ξεκινάω tango στην αγαπημένη μου Σχολή ( εκείνη τη χρονιά έκανε μαθήματα tango), όμως σύντομα θέλω να κάνω περισσότερα από όσα μπορώ στο όμορφο πλην όμως απομακρυσμένο νησί μου. Κλείνω κάθε τόσο δουλειές στην Αθήνα για να κατεβαίνω και να κάνω μαθήματα. Βρίσκω τους καλύτερους δασκάλους και κάνω ιδιαίτερα μαζί τους. Επειδή δε ζω στην Αθήνα δε μπορώ μπω σε ομαδικά προγράμματα. Έτσι κάνω ιδιαίτερα. Τα μαθήματα κοστίζουν ακριβά και κάποιες φορές πουκάνω οικονομίες από το φαγητό μου για να συμπληρώσω τα χρήματα για το μάθημα. Ακόμα κι όταν ταξιδεύω αλλού με κάθε ευκαιρία κάνω μαθήματα και δεν χάνω ευκαιρία να πηγαίνω σε milongas (βραδιές tango) ακόμα και μόνη μου πολλές φορές όπου δεν είχα γνωστούς που χόρευαν. Ευτυχία! Όταν γυρίζω στην Κέρκυρα δε με χωράει ο τόπος. Χρειάζομαι ένα καβαλιέρο, αλλά εδώ δεν υπάρχει ούτε για δείγμα! Μετά από 1-2 αποτυχημένες προσπάθειες ο Θεός με λυπάταιε και φέρνει στο δρόμο μου το Γιάννη. (Έναν έκτακτο νέο όπως έλεγαν στις παλιές ταινίες). Στρωνομαστε λοιπόν στη δουλειά. Έχοντας κάνει χορό από πιτσιρίκι και έχοντας οξεία αντίληψη ο Γιάννης μαθαίνει πολύ γρήγορα τα βασικά που αργότερα εξέλισσεικαι τώρα μπορώ να πω με υπερηφάνια πως δεν υπάρχει καλύτερος tanguero στο νησί! Εκτός από καβαλιέρο όμως, έχω και ένα πολύτιμο φίλο που αγαπώ πολύ! Το 2006 συμμετέχουμε σε μια χορευτική παράσταση στο Δημοτικό Θέατρο (el tango de Roxanne) όπου συνυπάρχει το tango με μια χορογραφία σύγχρονου της Βάσιας Μπουχάγιαρ με ένα πολύ δυνατό και εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Αυτό όμως δε μου φτάνει. Θέλω να δω τους Κερκυραίους να χορεύουν tango! Το Δεκέμβριο του 2007 διοργανώνω την πρώτη milonga και κάνω δωρεάν μαθήματα στο Electron: ένα bar που δεν έχει καμία σχέση με tango αλλά καθε Πέμπτη αρχικά και στη συνέχεια κάθε Κυριακή γεμίζει με tango μέχρι το καλοκαίρι του 2008. Το 2008 μετά από πρότασή μου η δασκάλα μου Romina Tumini διοργανώνει στην Κέρκυρα το φεστιβάλ TangoGreece. Γνωρίζω από κοντά τα ζευγάρια που μέχρι τότε έβλεπα μόνο στο youtube, το Sebastian Arce και τη Mariana Montes, τον Chicho και τη Juana Sepulveda και κάνω μαθήματα μαζί τους. Δακρύζω όταν βλέπω τον Chicho και τη Juana να χορεύουν στο Νέο Φρούριο... Από τον Αύγουστο του 2008 κάθε Τρίτη έχουμε την tango βραδιά μας στο Retro Nuevo. Το πιο ψαγμένο εστιατόριο της πόλης σε ένα από τα πιο γραφικά σημεία της, στην Τένεδο, δίπλα από την ομώνυμη Αναγεννησιακή εκκλησία. Τη συγκεκριμένη μέρα μάλιστα έχει αργεντίνικη κουζίνα). Εκεί χορεύουμε με το Γιάννη, αυτοσχεδιάζοντας πάντα και στη συνέχεια έχουμε milonga όπου οι μαθητευόμενοι tangueros και tangueras χορεύουν (κι εμείς μαζί τους!) και όπου κάθε τόσο έρχονται και tangueros από άλλα μέρη που τυχαίνει να βρεθούν στο νησί. Από τον Οκτώβριο έφτιαξα και ένα τμήμα στην αγαπημένη Σχολή που λεγαμε πιο πριν όπου εκκολάπτονται οι tangueros της Κέρκυρας και βαπτίζονται στη φωτιά και στη μαγεία του tango... Ναι, η Κέρκυρα πλέον έχει tango!
